PASIYAM SAYS "FUCK YOU" TO ASIAN HORROR GENRE

after watching kagabi ng premiere, masasabi ko siguro na etong pelikula ni erik na ito ang isa sa mga pelikulang may "bayag" sa taong ito. hindi dahil kaibigan ko siya at kasamahan. he knows na titirahin ko pelikula niya anytime na may makita akong flaw. ganun din siya sa mga trabaho ko.

"pasiyam" is definitely good-old-skool-punk-rock-horror in the tradition of amityville, rosemary's baby, and exorcist. walang special effects. just great camera movement, very good shot compositions, nakaka-inggit na lighting from ja tadena despite HD ang format (something na pwedeng pag-aralan for future HD users (sayang kasi use sa "santa santita". ay, sori for being frank again), good blocking, traditional erik matti shots ng hallways and staircases, ang pagbabalik nina dwight gaston at erik matti sa horror genre matapos ang "kagat ng dilim" nila three years ago, very good acting from all the actors except that starstruck actress who played cherry pie's daughter (too much sugar at laging naka-shorts-nyorts na parang nakikipagkumpetensya kina maricar at aubrey).

erik, being an acting professor back in his early days in bacolod, managed to control the acting of his actorts like aubrey, maricar, and roderick para tamang-tama lang sa timpla ng movie. imagine this being directed by the other directors, pihado pipigain lahat lalo na dun sa batang-isip na character ni aubrey. sa ibang direktor, pihado kahit wala nang gatas na ilalabas ay pasusukahin pa rin ang akting ng mga artista. in this film, tamang-tama lang ang akting na ibinigay ng lahat. parang hindi umaarte. napaka-natural. even maricar, whose acting i really don't like, was very good and was controlled by the acting guru in matti. yul was again a revelation with his "kanto boy from the province" mannerisms. pati "doobie" scene niya very convincing. cherry pie had another splendid performance. lui manansala again proved why she is the counterpart of ronnie lazaro in the indie film industry (when in doubt sa indie film mo, ronnie lazaro o joel torre, sa actress, lui manansala). crispin pineda was at his usual small but standout character. and it's a very good vehicle for the comeback of roderick paulate and ana capri. roderick proved again that more than anything else, he's an "actor" at the very sense of the word.

Pa-Siyam says "fuck you" to all the Asian Horror copycats around today. It's Matti's "kiss my ass" to all the Pinoy horror movies that are coming out nowadays that has all the cliches of the Asian horror movies (batang nakatayo sa isang tabi, babaeng nakabagsak ang buhok, etc.). It also proves how deep Matti's love for film is by going back to the roots of the horror genre. Andaming beses sa pelikula na binasag niya ang mga cliches at mga bagay na nakasanayan na natin. Halimbawa sa scene na kinakausap ni Roderick ang nanay nila na wala naman doon sa kwarto, we expect na bigla itong lilitaw pero hindi. Matti plays with our moods dahil mas nakakatakot ang mga bagay na hindi natin nakikita o kaya ay ine-expect pa lang na makikita pero wala pala. More psychological. Andaming ganitong eksena sa "Pa-Siyam" na akala mo ay kakanan si Erik at Dwight sa istorya nila pero bigla pala silang kakaliwa o dederetso. Punk rock talaga. Fuck you attitude (as a child I always remember Dwight as that punk rocker sa Scorpio Nights 1 rather than "Kuya Dwight" sa Batibot. that's why i got him sa "Lasponggols" ko along with Epi. am really a big fan of his acting.)

Maybe with the coming of new directors like Matti, Jon Red ("Boso", Viva Films), Larry Manda (DOP, "Minsan Pa"), Yam Laranas ("Sigaw"), Jeffrey Jeturian ("Minsan Pa" which has a very good and very original story), Lav Diaz (Ebolusyon), the return of Raymond Red ("Camera Obscura" with brother Danny Red), and Topel Lee (Seiko, next year), a new wave of films will be seen on the screen by next year. Andami ding bago at batang cinematographers headed by JA Tadena, Odyssey Flores, Bahaghari, Regiben Romana, Ogi Sugatan, at iba pa. Marami ring mga bagong manunulat na magdidirek ng kanilang mga pelikulang digital sa Cinemalaya (shorts and full-length). Ngayon pa lang, nagpaparamdam na ang mga bagong dugo na mahusay at masigla ang pelikulang mula sa may mga indie na pag-iisip.

Siguro nga mas may mga "bayag" na ang pelikula sa 2005 (no sexist pun intended). Lahat din pangk-rock attitude. Sana rin, hindi lang ang mga visuals ang may "bayag", kundi ang mga istorya din at kung paano ikukuwento ang mga ito. Sawang-sawa na tayo sa mga madadaldal na pelikula at madadaldal na direktor (lalaki man, babae, bakla, o tomboy) na ang mga ginagawang pelikula ay hindi naman natin maidaldal o maipagmalaki sa international market o kahit sa mga kaibigan natin abroad. Sana rin, gaya ng lagi kong pinapangarap, magkaroon sana at makabuo ng isang community ang lahat ng mga filmakers na ito. The alternative rock scene back in the 90s failed to survive kasi nagkanya-kanya ang mga banda at nagbuo ng kani-kanilang grupo. Skinheads lang para sa kapwa skinheads, rastafarrians para sa mga kapwa rastafarrians, metalista para sa kapwa metalista, dreamposter para sa kapwa dreampopster, shoegazer para sa kapwa shoegazer, atbp. Tuloy namatay. Matuto sana ang indie film industry sa nangyaring ito noon. At sana, hindi magsulputang parang dalawa-singko ang mga filmmakers gaya ng mga banda noon sa Club Dredd na marunong lang kumalbit ng tatlo hanggang limang chords sa gitara ay banda nang masasabi. I always refer to these group of filmmakers as the rockstars of the 90s. Dati, cool ka pag nasa banda ka. Ngayon cool ka kung tatawagin mo iintroduce mo sarili mo na filmmaker. Wag sana maulit ang nangyari noon.

Siguro nga sa mga pelikulang gagawin nina Erik, Jon, Yam, Jeffrey, Larry, Raymond, Lav, at Topel sa susunod na taon, makabuo na nga ng bagong wave ang Pilipinas. Kung ikukumpara sa banda, si Jon Red at si Larry Manda ang Chickoy Pura at Nitoy Adriano ng The Jerks. Si Erik siguro ang parang Binky Lampano o Ely Buendia. Sino kaya ang parang sina Bobby Balingit, Alfred Guevarra, at Aji Adriano ng WUDS na gaya ng The Jerks ay 25 years na rin sa industriya ng musika? Si Yam kaya ay parang Gary Granada? O si Robert Javier ng The Youth. O parang 'yung bokalista ngayon ng mga Ilog Tarat.

Sana, sana, hindi na natin kailangang kumopya pa ng usong genre sa ibang bansa kundi tayo na mismo ang magpapauso ng ating sariling genre o istilo ng pelikula na gagayahin sa atin ng mga karatig bansa natin at maging ng buong mundo. Sana may tatawagin na ulit na "Pinoy-style" of filmmaking at hindi Pinoy na nanggagaya ng style ng filmmaking. Sana.

Watch out, world cinema! Parating na muli ang mga Pilipinong filmmaker at mga pelikulang Pilipino! Itaga niyo 'yan sa bato!

SUGARFREE'S HARI NG SABLAY MTV

PLEASE WATCH SUGRAFREE's "HARI NG SABLAY" MTV which is now playing on MYX channel which I wrote and co-directed with very good friend TOPEL LEE (Director of this year's MTV 2004 Best Video for Gloc 9) with camera work by award-winning cinematographer JA TADENA ("Pa-siyam," "Gagamboy," "Mano Po 2") and produced by the CORE 24 Dudes and Dudettes (EJ Salcedo, Gary Rada, Hector Macaso, etc.). Napapayag ko sina JA at Topel kasi may mga utang akong scripts sa kanila for their first movies na hopefully ay maipalabas next year. "Hari ng Sablay" the MTV is our homage to the good ol days of MTV where everyone has a story at hindi puro guwapo shots ng band members o kaya ay angsty, dark moods o camera techniques ang napapansin like today's MTVs. We went back to telling a story and incorporated some post-prod techniques. Hope you'll like it. Sana mag-enjoy kayo at maalala niyo rin mga kasablayan niyo sa buhay like what we did when making the video. Look for the Top Ten "Sablay" things we did on the video in terms of continuity and period booboos. Also, there's a "Where's Waldo" thing. I appeared three times on the video in different settings. Hope you'll find them. The child actor, NONOY aka "JOEL TORRES" (as we nicknamed him), is a revelation. Aksidente lang namin nakita on the second day of shooting na (we shot it in 4 days). He looks like a younger version of that thin guy sa "Road Trip" and "The New Guy". The other actor who looks like Max Alvarado (as we would like to call him) is our editor HECTOR MACASO who also stole the attention from Robin Padilla in the breakthrough digital film by Jon Red "ASTIGmatism" which won raves in New York and Tokyo just recently. We wanted him and the kid sana on our first draft to act as "Dennis the Menace-Mr. Wilson" but scrapped the idea and decided to go the "Tito's Wedding" short film way that Topel's uncle, Rox Lee, did in the early 90s. We had fun shooting the MTV and there is a surprise appearance of a very well-known actor in the end who agreed to be in the shoot because her two daughters (who acted as our boy's crush and the other one as one of the players at the basketball court) are very big fans of Sugarfree. It's his first MTV appearance and it is his first time to "distort" his face on camera. It makes him a very cool dad to appear in his daughters' favorite band's MTV. It makes us cool also to these generation of kids because for them, shooting MTVs seem to be one of the coolest jobs in the country (if they only knew, hahahaha). So, just click your TV sets on the MYX channel and wait for the MTV to be played. Judge us afterwards. Kapag ayaw nilang ipalabas sa tagal mo nang nakatutok sa TV mo, tawagan mo na MYX at sabihin mong pasasabugin mo istasyon nila kapag di nila ipinalabas. O kaya ay ipapadala namin doon 'yung kid na actor namin to do his "Sablay" ways sa studio nila. Hehehehe. Oh, and did I say I'm a very big fan of Sugarfree since they came out last year with "Sa Wakas"? Ask my neighbors.

Sigaw na sila ng sigaw last year pa to keep my noise down while the CD plays. Nadagdagan pa when the new album "Dramachine" came out this year. One of them left the apartment already, I heard. Special thanks to two guys I worked with in my first 9-5 job in seven years who introduced me to Sugarfree music, the music scribe Alex Almario and "kupi"mate Rodnick Viloria who was the basis for the boy's "sablay" look (sorry to say, Rodnick is currently being operated for a heart ailment at this time at the Philippine Heart Center). What I like about Sugarfree are their very good lyrics, very good harmony, cheesy pero hindi the usual cheese. Hindi nagpapaka-genius o poetic sa lines. Deretso lang. Parang 'yung mga early days ng Eraserheads bago pasukin ng hangin ulo ng ilang members at bago mag-eksperimento sila sa mga drumtracks at electronica na halos di na masabayan ng mga tambay ang tugtugan nila sa simpleng acoustic guitar. Ebe may be the new Ely. Minus the attitude sana. His lyrics are for the losers in us, the torpes, the basteds, the geeks, the nerds, the wallflowers, in other words, the "sablays". We have all been sablays before. We might commit some again one of these days. For now, as long as my three kids are singing the song again and again in my room, every morning, it makes it the national anthem of our Agata house for the month. It makes me a cool dad to them, too. Salamat kina Topel, JA, EJ, Gary, Hekkie, Carlo, Ann, Joel, Andrew, Tintin, Ate Marge, Ching, the Salcedo household, Core 24 family, Community of Learners, EMI Music, Russell Tame The Tikbalang Estaquio, Kiko, Thirdline Pipol (Sam and Anton), Cine Force, at kay Nonoy para sa masayang biyahe na ito sa mundo ng MTV. Ganun din sa mga kaibigang dumalaw sa set gaya nina Ogi Sugatan, Ria de Guzman, at Odyssey Flores.

We are already thinking of pitching for the next one if it becomes "Prom" or "Tulog". Iniisip na rin namin ang iniisip niyo. Pihado, kapag nag-click, gagawan ito ng pelikula ng Star Cinema o Regal starring Vhong Navarro. "Hari ng Sablay" The Movie. Hehehehehehe. Natagpuan na rin namin ang tunay naming ligaya.

Salamat.

Kalayaan sa ating lahat!

FROM DIREK ERIK MATTI: Pasiyam final notes!

KINDLY SHARE TO YOUR FRIENDS AND EGROUPS.

salamats.

Here's the Pasiyam final director's notes. Please help me bring this around the net through your egroups and some sites where you are connected. Patulong lang mga sirs! I want to go the university and the middle class film buff route. They may or may not like the movie but at least it's dessiminated to create awareness.

thanks!

Erik Matti

babu muna

sa mga kapatid at kachokaran sa mga yahoogroups na ito,

matatahimik muna ako ng matagal na panahon kasi aasikasuhin ko ang mga bagay para sa "lasponggols" shoot ko sa cinemalaya at sa mtv na gagawin ko sa sugarfree. medyo madugo lahat. pati skeds. cencia na muna at mami-miss niyo mga kalokohan, kalibugan, katarantaduhan, at kadaldalan ko. babalik ako kapag maluwag na lahat. mabuhay kayo! hanggang sa muling pagsusulatan.

ako,

s

p.s. pihado ko nagpaparty na kayo dahil sa pagkawala ko.> just reserve a bottle of wine for me.

cinemalaya issue

mga kapatid,

sensya na kung ngayon lang ako nagbukas ng email. mahirap kasi na tatlo ang chikiting ko and i have to prepare two of them to go to school and ensure each gets a good breakfast and lunch di katulad ng tatay nila na puro script at rolyo ng film ang almusal, tanghalian, at hapunan.

kanina, nag-text si direk jon red kasi binalita ko sa kanya dilemma natin. ayon sa kanya na nagagamit nga tayo para daw "bumango" pangalan nila by "helping" young filmmakers. pero he also advised na kagatin na rin natin at lumaban tayo thru the films that we are going to make and show them na hindi tayo ang iniisip nila.

i remember a few months ago nung nagpunta ako sa bahay ng mga red sa cubao at nandoon ang apat na magkakapatid na involved sa pelikula (jon, danny, raymond, and roy) at niloloko nila si raymond na pumasok na sa "bilog" like what the three are doing. ang gera daw ngayon ay wala na sa labas ng bilog at nasa loob na (napag-isip-isip ko tuloy ang ginagawa ng mga leftists organizations by joining the party-list system, but dats another topic). anyway, raymond is shooting an indie film again in december. pero ayaw niyang makulong sa bilog. but both parties acknowledge na kailangang may tao sa labas ng bilog at may tao rin sa labas. which means, those who choose to go inside are prepared to make compromises and sacrifices. and we are making some now and experiencing it.

oo nga na indie filmmaking ito according sa mga nabasa natin sa diyaryo. pero, the first time na narinig ko ang list ng judges, nag-isip-isip ako noon nung mag-submit ako. i only submitted three concepts nung una --- "hanggang sa mawalan" (about a video cam na nagpasa-pasa sa iba't ibang kamay at tao hanggang sa mawalan ng battery na charged up to two hours), "ang mga kidnapper ni ronnie lazaro" (kung saan each of the kidnapper gets to hold the camera at POV ng kung sino ang may hawak), at "kasal, binyag, libing" (about a videographer and the weddings, birthdays, baptisms na kino-cover niya na aakalain natin ay boses niya ang voice-over until he kills himdelf with the camera cord at malalaman nating voice-over pala lahat ito ng camera mismo). kung mapapansin niyo, lahat experimental at ginagamit ko ang videocam as a device in telling the story and not sa narrative na nakasanayan natin sa 35mm. something i learned from jon and company. pero, nung malaman ko ang mga judges, nag-panic ako at nag-submit ng anim pa na entries na super commercial talaga (except for "lasponggols" and "ang anak ni brocka"). kasi, sa listahan pa lang ng judges, alam mo na kaagad na isinakripisyo na ng contest ang word na "INDIE" (most abused word sa industry) kaagad. if it's raymond red or jon red or others na indie filmmakers talaga, ul get rili "indie" finalists. baka nga di pa ako o ikaw napasama. nung humarap tayo sa kanila sa ccp nung 30 finalists pa tayo, alam na natin dapat na hindi "indie" filmmaking 'tong pinapasok natin. tony gloria of unitel? caloy de leon of lvn? peque? laurice? kamon, kamon. that is not indie. may isang direktor nga na nagpapaka-indie, hindi ko ma-consider sa listahan ko na indie. erik matti never considers himself indie at nanghihinayang kapag nagkukuwentuhan kami na hindi siya dumaan sa process na 'yon.

what am i getting at? alam na nating may butas 'yung gagawing kontrata sa atin. even ang palanca awards me butas. kahit ibang scriptwriting contests o filmmaking. hell, urian nga na pinaka-credible na sa lahat ng award giving bodies e may mga lapses at napapansin mong may mga slight favoritism o nag be-bend ng rules. rodel cruz (pinakamatinong production designer na gumagawa talaga ng plano ng arkitekto sa set niya at PD ng platoon, binypass for mano po 2 gayong he made us believe na china talaga ang setting nung scene ni zsazsa at boyet de leon). walang perpektong contest. lahat may sabit. lahat may ilalabag. lahat may palakasan. lahat may raket. pinoy tayo e. pero, what we did yesterday was right. because we wanted to change that process. because we wanted to check, for once naman, kung ano nga ba ang mga butas sa contest na 'to. and it really caught them in an uncompromising and silly situation. kasi they were prepared to see us all signing and smiling at the cameras para ilabas na sa diyaryo na "on-going" and "rolling" na ang project nila na pinaghirapan. pogi points in some way. and there is the cinema one originals to think about na kinokompetisyon ang cinemalaya. if cinema one gets rolling first, kahiya-hiya ang kalalabasan ng cinemalaya kasi nagkaroon ito ng malaking internal problem. sa cinema one, walang problema kasi naka-mindset na sa atin na pakulo ito ng Dos (sori sa mga taga-Dos) para talaga kalabanin ang cinemalaya and to show na mas credible sila, mas powerful, at mas may machine to handle a contest like this. ikaila man nila, eto talaga 'yon. business yan. pera-pera ang usapan diyan. di na creative o kung paano makakatulong. dog eat dog. hanggang parehong mamatay at mahirapan na ulit magkaroon ng opportunity ang mga bata at bagong filmmakers na magawa ang mga pelikula nila. we'll be stuck with the lamangans, the portes, the guillens, the dos directors na walang direksyon mag-direk (di ba ned of jologs?).

sabi noon sa amin ni erik matti, nung nag-iinuman kami sa kabab sa may timog, kapag inofferan ka na magdirek, gaano man kaliit ang budget at gaano man ka-stupid ang concept, kagatin mo na kung first film mo ito. kasi, hindi na daw darating ang opportunity ulit na oofferan ka nila. maliit lang kasi ang industriya at maikakalat nila agad ang ginawa mong pagtanggi. what you have to do is get the film and then during the process of filming it ay dun ka lumaban sa loob. gawin mo ang vision mo lalo na nasa kalagitnaan ka na ng paggawa. kasi, hindi ka na nila matatanggal. lalo pa at nakuha mo na ang trust ng mga maliliit na tao sa set at ang respeto ng mga actors mo na magaling ka talaga. you have the creative control kahit paano. sina lyle sacris, robert quebral, at quark had their chances. ampapangit man ng mga ibinigay sa kanilang materials for first film, they could have made it more personal than criticize na pangit ang acting o pangit ang script o kulang sa budget. the bottomline is you have the obligation to tell your story and you should do it kahit na gaano kapangit ng script, ikaw pa rin ang nagtitimon niyan. acting is still your department. hindi ka lang shots o style. you have to be the one with the baton na kukumpas sa lahat (cinematography, design, editing, acting, music, etc.) para sabay sabay ang beat. kung pumalpak pelikula mo, ikaw ang primerong may kasalanan. hindi ka pa siguro hinog para mag-handle ng malaking set at obligasyon. may kasalanan man producer kasi tinitipid ka o ginagago sa budget, you must learn to adjust if you know the film language and you have the passion to really do it. kasi, ang first film mo ang magiging barometer ng lahat. at dapat, wag nating kalilimutan na may obligasyon tayo sa audience. na hindi natin kailangang magpa-profound sa kuwento natin kasi hindi sasabay ang audience kung ten steps higher kaagad ang itatas mo at ipapakita sa kanila. if we want them to view new films na may new concepts and new feel, we take them one to two steps higher muna para kagatin nila. wag kaagad three steps o five steps o ten. unti-unti. tayo rin naman hindi kaagad naka-appreciate ng mga godard, passolini, fellini at chikininis. lalo na ang C-D-E. but we give them a taste ng konti. one to two steps higher. always remember the golden rule: the Matrix. the beginning, the middle, and the end. si erik nga before, kung mapapansin niyo early films niya, puro hanep na visuals bawat eksena tapos nagla-lag behind ang istorya. walang Matrix. pero he learned his lesson kaya when we did "Prosti" (after viewing Todd Solondz's "Happiness") ay nagkaroon na siya ng direksyon. "Mano Po2" is still the best Mano Po. "Gagamboy" just got raves sa Tokyo. His new film "Pasiyam" is said to be veering away from the clichjes of Asian horror with a Rosemary's Baby-touch.

Lumalayo na ba ako? Daldal na naman ata ako.

What I'm getting at is that Cinemalaya is our "One Shot" (sabi nga ni Eminem). We have this one shot na ibinigay sa atin. Akala natin served on a silver platter pero palara lang pala ang ibang parts. It's very good that we raised a lot of issues that had them checking things sa contract. Naging aware sila. Malas nila at mga seasoned at sanay na sa ganito ang mga nakaharap nila kahapon sa meeting. They should have taken numbers 11-20 or 21-30 na sa tingin ko they'll have lesser problems. But right now, they have us. Issue sa 120 days, very good. dapat nga habaan. issue sa deadline, na-move na sa January 30 (sori sa kapalpakan ko). issue sa disbursem,ent ng pera, i just got a text form robbie tan saying "pls relay 2 all ur other co grantees dat i know d predficaments of filmmakers dats y i asked and am stil fighting now dat d downpayment b 200thou". at least may kakampi tayo na nasa side nila (eto si robi talaga kahit kuripot magbayad e pinakamatinong kausap). 'yung sa video rights, 'yun pihado pinag-uusapan nila lalo na sa part ng dream kasi nagkautal-utal si panotski kahapon.

kapag dalawa o tatlo lang sa mga bagay na ito ang na-approve nila at mailalagay sa bagong contract, my stand is "I'LL SIGN". at least nag-sign ako na lumalaban at nakapanalo ng ilang gera kahit paano. ang iba kasi e tama nga at nasa rules na before when we entered. compared to Cinema One, i'll choose the lesser evil. labanan natin sila sa gagawin nating pelikula. kasi, paano kung the other way around. Mag-bow sila sa demands natin, lahat ng demands and after na matapos natin mga pelikula natin, ang magiging hitsura ng pelikula natin e gawa ng mga hao-siao. na hindi pa rin pala tayo hinog like the ones who came before us. C'mon. we know what a good film is, visually and script wise. sa tingin niyo ba kung pumalpka tayo e maglalabas pa sila ng pera para sa next generation na mga kaibigan din natin na gustong mag-direk? sa tingin ba natin ay sa dala-dala nating reel e kukunin tayo ng iba at pagkakatiwalaang investan kung mukhang bugok at tingaps ang works natin? think. walang next wave. wala na talaga ang pinoy filmmaking. gone to the dogs.

kanina, what i did was list down all the positive things na mangyayari if i sign at di ma-approve ang mga terms natin. then sa isang side, i listed the things na negative kapag nag-sign ako. then i got a text from direk jon red saying he's shooting his film "boso" finally for viva films pagkatapos ng mahabang labanan at konting compromises on both side. naramdaman ko, i am here sa industriyang ito ng limang taon kasi isa lang ang gusto ko: I WANNA TELL STORIES. 'yun lang. ginago na ako ng mga producers, hinamon ng barilan, ilang veses na natalbugan ng tseke, nabayaran ng hindi tama, nakulong ng two days for fighting for what is right, nagutom na pamilya ko, nagtiis ang mga anak ko na walang gatas at bigas for two days, muntikang mamatayan ng anak kasi walang perang pampa-ospital when he was suffering from japanese encephalitis. Pero bakit andito pa rin ako sa industriyang ito? kasi gusto ko laging makitang gumigiling ang kamera at nabubuhay ang mga sinulat ko. gusto ko silang kahit paano ay mapanood ng pamilya ko at mga kaibigang alam lahat ang pinagdaanan ko. kung pera ang usapin, antagal ko nang walang pera. six months na akong walang trabaho just for cinemalaya. i was eating toyo na and sibuyas. suwerte kung may itlog. o kaya ay 'yung sampung pisong young's town sardines na maanghang. oo nga at gaguhan ang contest na ito dahil sa mga provisions nila na naka-maskara pero nasilip natin. pero kung ayaw talaga nilang yumuklo or willing yumuko ng kahit kaunti lang, i would still go for it. hindi dahil mukha akong pera o atat na atat na ako pero dahil gusto ko nang magkwento. ang sarap sarap lagi ng feeling ko kapag nagkukuwento ako. kaya nga mahaba na 'tong nasusulat ko kasi eto talaga ang karakter ko. madaldal ako at palakwento. at nalulungkot ako kapag hindi natutuloy ang ikinukuwento ko. ni minsan, sa limang pelikulang nagawa ko, ni hindi ako yumaman. puro DVDs, VCDs, at VHS lang ata naging investment ko. hindi ko rin inaasahang yumaman dito sa contest na 'to. pero gusto ko naman, na sa susunod na may ilalagay ako sa shelf ko, ay DVD na o VCD o VHS ng pelikulang ako ang nag-direk. at papanoorin namin ng mga anak ko na sabay-sabay, hoping they'll get inspired to at abutin ang panahong sila rin will be given this same opportunity like cinemalaya to make their own films. sana meron pa.

for now, my stand is, whatever comes out sa friday, yumuko man sila o hindi o hindi masyado, i'll go for it. bibiyahe ako sa quiapo ko. at pag natapos na ang biyahe ko, babalik ako sa pamilya ko. kahit na hindi nila ipalabas sa CCP o mabenta sa video o mabenta ang rights o mabiyayaan ng kahit ano pa, it's good to know that I can always show it to my kids and my wife and my mother and kins and close friends na dadalaw sa bahay once in a while. parang nung good old days when everyone would just gather around a fire and tell stories. simple lang kaligayahn ko. magkwento.

kung hindi man, ipirata na rin natin at ibenta sa quiapo.

hehehehehehe.

i hope you guys understand my stand. di naman masama, di ba?

sana.

mabuhay tayong lahat! kalayaan sa ating lahat!